imdisi yitik. / beyza balık becerikli.

“Bu düşüncemi belki garip, gülünç bulacaksınız, ama biraz hayal gücü varsa insan şöyle bir düşünceye saplanıyor: işkencelerde çekilen büyük sıkıntıyı, açılan yaraları, bedenin katlandığı acıları düşünün. Bütün bunlar insanı ruhsal acılardan korur. Yani insan ölene kadar ancak bu türlü yaraların acısını çeker. Ama belki de acıların en büyüğü, en şiddetlisi bu değildir; asıl acı, bir saat, on dakika, yarım dakika sonra, hatta hemen o anda ruhunun bedeninden kesinlikle ayrılacağını ve insanlığını kaybedeceğini bilmektir. En önemlisi de bunun yüzde yüz olacağıdır.”

dostoyevski, budala.(çev. nihal yalaza taluy)

“Fazla büyük usta kalmadı. Zamanımızın gerçek kötülüğü budur. Kalbin yolları gölgelerle kaplanmış. Yararsız görünen seslere kulak vermeliyiz. Okul duvarlarının, asfalt ve refah reklamlarının uzun kanalizasyon boruları ile dolu beyinlere, böceklerin vızıltıları girmeli. Her birimizin gözlerini ve kulaklarını, büyük bir rüyanın başlangıcı olan şeylerle doldurmalıyız. Birisi piramitleri yapacağımızı haykırmalı. Yapamamamızın bir önemi yok! O isteği beslemeliyiz ve ruhun köşelerini esnetmeliyiz sınırsız bir çarşaf gibi.”

nostalghia, 1983, tarkovski.

“Kendilerini var eden bu ortamı sürdürmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Hepsi koltuklarını terk etmiş, arka vagonlarda neler olduğuyla ilgilenmiyorlar. Gerçek yolcuların hafif ışıklandırılmış vagonlarda neler yaptıklarından habersizler. Çünkü burada olmayı oyunun bir parçası haline getirmişler.”

“orada, arka bahçemde durmak benim için en büyük yolculuğa dönüşür.”

“kaçınılmaz olan buydu. hatırlamak.”

“Çoğu insan bir boşluğu saklar içinde, suskunlukları buna bağlıdır. Ama bazen şanslıysak birini gözlemleriz ve dünya daha ilginç hale gelir. Birini gözlemleriz ve zamanı ele geçiririz.”

“Bundan başka bir yeri yok insanın. Ve bu da sözünü ettiğim kıyılar demek. Deniz kıyısı, uçurumun kıyısı, yaşamın kıyısı.”

“Çünkü insan her şeyiyle savunmasız kalmıştır, ötekileşmesi, bir hayvana dönüşmesi kaçınılmazdır.”

“Denebilir ki, insan delirebilir, büyük bir iç çöküşe kendini teslim edebilir ya da kendine bütünüyle zarar verebilir. Önüne geçilmez bir haktır bu. İnsanın cezası, kendi eliyle kendine zarar verebilme gücüdür. “

fatih balkış - fars.